نوع دوم

در جریان جنگ‌های میان سرخ‌پوستان و سفیدپوستان، یکی از افسران سفیدپوست فرمان داده بود که سربازانش هر چه سرخ‌پوست در سر راهشان دیدند بکشند. این افسر معتقد بود که سرخ‌پوست خوب سرخ‌پوست مرده است. بعدها مشخص شد که سرخ‌پوست مرده از نظر این افسر و دیگرانی که همچون او می‌اندیشیدند، سرخ‌پوستی نبود که لزوما جان در بدن نداشته باشد؛ سرخ‌پوستی بود مطیع، سربه‌زیر، آرام. سرخ‌پوستی که سودای مالکیت بر سرزمینش را در سر نپروراند؛ سرخ‌پوستی که رویأی آزادی را به فراموشی بسپارد؛ سرخ‌پوستی که بمیرد پیش از آنکه مرده باشد!

سرخ‌پوست مرده اعتقاد همهٔ قدرتمندان در طول تاریخ بوده است. زرد، سیاه، سرخ، و سفید فرقی نمی‌کند، تنها نکتهٔ مهم این است که مرده‌ باشی.

۱۷ مرداد را روز خبرنگار نامیده‌اند. در این فکر بودم که برای گرامی‌داشت این روز مطلبی بنویسم. در این چند روز بسیار شنیدم که از خبرنگار بگویند؛ از آزادی بیان؛ از امنیت خبرنگاری؛ از تساهل و تسامح با خبرنگاران. شنیدم که قرار است به خبرنگاران جایزه بدهند، شنیدم که شکایتشان را از خبرنگاران پس گرفته‌اند؛ شنیدم که همه‌چیز خوب است، خبرنگاران خوب‌اند. به گمانم اندیشهٔ آن افسر سفیدپوست در اینجا نیز  نهادینه شده است. اینجا همه چیز خوب است؛ اینجا خبرنگار خوب خبرنگار مرده است!

نظرات ()